Величковски: Агатангел само соопшти заеднички став на подружниците на СНС, СПС и СПЦ во Скопје (ВМРО-ДПМНЕ, СДСМ, МПЦ). 

На српском, да боље разумете: Агатангел је само саопштио заједничко становиште подружница СНС-а, СПС-а и СПЦ-е у Скопљу (ВМРО-ДПМНЕ, СДСМ, МПЦ).   Преспански уговор смета пошто је њиме Северна Македонија НАТО-вска и европска држава, а не прокси „руског“ припадајући „српском свету“.   Колумна Станковског је очекивана: Вучићева звезда бледи, Путинова игранка на Балкану иде све теже, „српски свет“ је проваљени прокси „руског“, а скопски лажни грађанизам и либерализам се распадају заједно са својим београдским узором.   Заједно са Преспанским сметају сви уговори: о добросуседским односима и сарадњи са Бугарском и Рамковни уговор. Ови документи су у ствари основ постизања Преспанског уговора, којим је „бивша југословенска Република Македонија“ постала упућена сарадњи са Бриселом.   Зато, заједно са Преспанским уговором, сметају и сви напори да православна црква и Северну Македонију добије прави Томос аутокефалности, а не овај црковно-бјрмовски. (До сад) неуспели продор Светосавља тзв. Томосом за аутокефалност МПЦ-ОА од СПЦ не значи да се СПЦ одрекла супремације над МПЦ и (део) њене имовине – та могућност остаје отворена докле год Охридска Архиепископија нема прави Томос аутокефалности од стране Васељенске Патријаршије.   Правац подређености је јасан: Српске Руској православној цркви, МПЦ-ОА Српској православној цркви.   Станковски је бар имао одважност да својом колумном јуче саопшти своје становиште. Сви остали, ВМРО-ДПМНЕ, СДСМ, њихови коалициони парнери, МПЦ... ћутањем (партијских) руководстава – сматрају да су префриганији и надају се да ће он бити довољан да створи вал на коме би сви јахали још тридесетак година.   Не, његово „послање“ је јучерашња новост. Порука њему и његових истомишљеника у Синоду у Скопљу гласи: „Богу Божје, цару царево“. Скините мантије и хајдемо на изборе – ви са вашом, ми са нашом политиком. Партијско-политичко деловање црковних функционара – у секуларну државу није дозвољено и неће бити.   Отворени захтев Агатангела за поништавање Преспанског уговора за нас, Македонце, је још један провидан покушај лансирања теме која би требала да забавља јавност још пар дана.   Прво ловимо дивоградње, сада „ништимо Преспански уговор“ – све само да се збаци љага са Владе и ВМРО-ДПМНЕ (и СДСМ) после дебакла „лобираних амандмана“ у Европском Парламенту и њихове заједничке спољашње политике. Амандмани који си у ствари циљали ка "реантиквизацији" и угрожавали - Преспански уговор.   Али ћутање партија на ово мешање црковних лица у државну политику је права тема и за нас – и нарочито за западне дипломате у Скопљу. Како то „секуларистичке“ партије узгајане од стране свих могућих „Конрада Аденауера“, „Фридрих Еберта“, „ИРИ-ја“, „НДИ-ја“ и осталих штифтунга и института – ћуте пред ове врсте отвореног мешања црковног функционара у политику и међународним уговорима секуларне државе?   Православно-исламистичка сарадња у СФРЈ је била највидљивија у Македонију, Србију, Косову, све до БиХ. Том прећутном сарадњом је практично збрисана римокатоличка заједница на подручју Призренско-скопске бискупије (исељавањем или ниподиштавањем), православље (под плаштом светосавља) је постало образац етнофилитизма по узору на СПЦ и зависности Македонаца од припадности „српском свету“ у пост-СФРЈ Западном Балкану (исти је рецепт примењен у Црну Гору), а ислам је опет постао средство деетнификације Албанаца, Бошњака... у Западном Балкану.   Јучерашња политизација МПЦ-ОА-е стога није случајна, него је најава нове инструментализације религиозних заједница. У РСМ и уопште на (Западном) Балкану.   Имајући у виду везу православних цркви у Србији и Северној Македонији подређеним блиском сараднику Путина, Московског патријарха Ћирила, зато, није изненађење ни „екскурзија“ Синода МПЦ-е са „Америчком православном црквом“.   Одрађивачи одрађивача су отишли даље од Порфирија: Битно да се дистанца од Васељенске Патријаршије одржи.   Уколико се руководства политичких странака ВМРО-ДПМНЕ, СДСМ и њихових коалиционих парнера заједно са МПЦ не дистанцирају од писања Агатангела током данашњег дана – значи да се слажу са његовом колумном. И то одрађују.   Ако прихвате ову реакцију и данас јавно изразе дистанцу и осуду колумне Агатангела – не прихватају изазов, него се држе принципа и канона, адекватно своје друштвене и уставне позиције.   Све се бојим да ће ћутање продужити – и тиме подривање државе Северне Македоније, њене нације и самим тим – македонског народа.   ===================== Агатангел само соопшти заеднички став на подружниците на СНС, СПС и СПЦ во Скопје (ВМРО-ДПМНЕ, СДСМ, МПЦ).   Преспанскиот договор пречи бидејќи со него Северна Македонија е НАТО-вска и европска држава, а не прокси на „рускиот“ припаѓајќи му на „српскиот свет“.   Колумната на Станковски е очекувана: ѕвездата на Вучиќ бледнее, Путиновата игранка на Балканот оди се потешко, „српскиот свет“ е прочитан прокси на „рускиот“, а скопскиот лажен граѓанизам и либерализам се распаѓаат заедно со својот белградски пример.   Заедно со Преспанскиот пречат сите договори: за добрососедски односи и соработка со Бугарија и Рамковниот договор. Овие документи всушност се основата за постигање на Преспанскиот договор, со кој „бившата југословенска Република Македонија“ стана упатена на соработка со Брисел.   Затоа, заедно со Преспанскиот договор пречат и сите напори сметају и сви напори православната црква во Северна Македонија да добие вистински Томос за автокефалност, а не овој црковно-бјрмовскиот. (До сега) неуспешниот продор на Светосавјето со т.н. Томосо за автокефалност на МПЦ-ОА од СПЦ не значи дека СПЦ се одрекнала од супремација над МПЦ и (дел) од нејзиниот имот – таа можност останува отворена се додека Охридската Архиепископија нема вистински Томос за автокефалност од страна на Вселенската Патријаршија.   Правецот на подреденост е јасен: Српската на Руската православна црква, МПЦ-ОА на Српската православна црква.   Станковски барем имаше одважност со својата колумна вчера да го соопшти својот став. Сите останати, ВМРО-ДПМНЕ, СДСМ, нивните коалициони парнери, МПЦ... со молчењето на (партиските) раководства – сметаат дека се полукави и се надеваат дека тој ќе биде доволен да створи бран на кој сите би јавале уште триесетина години.   Не, неговото „послание“ е вчерашна вест. Пораката нему и на неговите истомисленици во Синодот во Скопје гласи: „Божјото на Бог, царевото на царот“. Тргнете ги мантиите и ајде на избори – вие со вашата, ние со нашата политика. Партиско-политичкото дејствување на црковните функционери – во секуларна држава не е дозволено и нема да биде.   Отвореното барање на Агатангел за поништување на Преспанскиот договор за нас, Македонците, е уште еден проѕирен обид за лансирање тема што би требало да ја забавува јавноста уште неколку дена.   Прво ловиме дивоградби, сега „го поништуваме Преспанскиот договор“ – се само да се тргне срамот од Владата и ВМРО-ДПМНЕ (и СДСМ) по дебаклот со „лобираните амандмани“ во Европскиот Парламент и нивната заедничка надворешна политика. Амандмани кои всушност целеа на "реантиквизација" и го загрозуваа - Преспанскиот договор.   Но молчењето на партиите на ова мешање на црковни лица во државната политика е вистинската тема и за нас – и особено за западните дипломати во Скопје. Како тоа „секуларистичките“ партии одгледувани од страна на сите можни „Конрад Аденауер“, „Фридрих Еберт“, „ИРИ“, „НДИ“ и останати штифтунзи и институти – молчат пред овој вид отворено мешање на црковен функционар у политиката и меѓународните договори на секуларната држава?   Православно-исламистичката соработка во СФРЈ беше највидлива во Македонија, Србија, Косово, се до БиХ. Со таа премолчана соработка практично е збришана римокатоличката заедница на подручјето на Призренско-скопската бискупија (со иселување или минимизирање), православието (под плаштот на Светосавието) стана образец на етнофилитизмот по примерот на СПЦ и зависноста на Македонците од припадноста на „српскиот свет“ у пост-СФРЈ Западниот Балкан (истиот рецепт е применет во Црна Гора), а исламот повторно стана средство за деетнизирање на Албанците, Бошњаците... во Западниот Балкан.   Оттука, вчерашната политизација на МПЦ-ОА не е случајна, туку е најава за нова инструментализација на религиозните заедници. Во РСМ и воопшто на (Западниот) Балкан.   Имајќи ја предвид врската на православните цркви во Србија и Северна Македонија подредени на блискиот соработник на Путин, Московскиот патријарх Кирил, не е изненадување ниту „екскурзијата“ на Синодот на МПЦ со „Американската православна црква“.   Одработувачите на одработувачите отидоа подалеку од Порфириј: Битно дистанцата од Вселенската Патријаршија да се одржи.   Доколку раководствата на политичките страни ВМРО-ДПМНЕ, СДСМ и нивните коалициони парнеро заедно со МПЦ не се дистанцираат од пишувањето на Агатангел во текот на денешниот ден – значи дека се сложуваат со његовата колумна. И тоа го одработуваат.   Ако ја прифатат оваа реакција и денес јавно изразат дистанца и осуда на колумната на Агатангел – не прифаќаат предизвик, туку се држат до принципите и каноните, адекватно на својата општествена и уставна позиција.   Се' се плашам дека молчењето ќе продолжи – и со тоа подривањето на државата Северна Македонија, нејзината нација и со самото тоа – македонскиот народ.